บทที่ 20 ความเมตตาของมารตัวร้าย

จนได้ยินเสียงเครื่องยนต์แว่วเข้ามาทำให้ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของพยัคฆ์ ก่อนที่จะรีบลุกหนีเมื่อชายหนุ่มก้าวย่างสามขุมเข้ามาหาพร้อมกับกระชากต้นแขนขาวแล้วดึงเข้ากอด     

            “เชื่อฟังคำสั่งดีนี่รัมภา เหมือนกับ…ไม่มีผิด” เว้นวรรคคำพูด ก่อนที่จะหัวเราะร่วน       

            “คุณพยัคฆ์ คุณมันเลว” เจ็บใจยิ่งนัก เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มเปรียบตัวเองเป็นแค่สุนัขที่เขาเลี้ยงให้เฝ้าบ้านและทำตามคำสั่ง แววตาก็จับจ้องคนซึ่งเกลียดชังตาเขม็ง หล่อนอยากจะเอามือสวยฟาดใบหน้าคมสักสิบยี่สิบครั้ง แต่มันก็คงไม่หายแค้น       

            “ขอบคุณที่ชมรัมภา แต่เธอน่าจะรู้นะว่าใครทำให้ฉันเลวถึงเพียงนี้”  

            “ใช่ รัมภารู้ แต่จะไม่บอกรัมภาหน่อยเหรอคะว่าเพราะเรื่องอะไร รัมภาถึงต้องมาเป็นหมากในเกมบ้าบอครั้งนี้” อยากจะรู้ต้นสายปลายเหตุเสียจริง หญิงสาวรู้แต่เพียงว่าใครคือคนกระทำ แต่หารู้ว่าเรื่องเลวร้ายนั้นคือเรื่องอะไร ทำไมผู้ชายตรงหน้าถึงแค้นนักแค้นหนา   

            “ถ้าอยากจะรู้ เธอก็ไปถามคนที่เธอแสนรักสิรัมภา ยอมทนได้ขนาดนี้ทำไมถึงไม่กล้าถามเสียล่ะ” ยิ้มเยาะและสมเพชกับความกตัญญู มือสากผลักคนตัวเล็กให้ล้มลงกับพื้น แล้วก็รีบสาวเท้าหนีไปในทันที ปล่อยให้เพียงรัมภาสะอื้นไห้           

            “ฉันเกลียดคุณ คนเลว คนต่ำหยาบช้า” น้ำเสียงด่าทอช่างแผ่วเบา หัวใจต้องเจ็บปวดทุกวันไม่มีว่างเว้น แล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันที่จะหมดทุกข์หมดเวรหมดกรรมกับผู้ชายที่ชื่อพยัคฆ์เสียที หรือว่าชาตินี้หล่อนต้องตกเป็นทาสมารทั้งชีวิต และแม้อยากจะกลั้นใจตายก็ทำไม่ได้ เพราะคนที่อยู่ข้างหลังยังไม่ปลอดภัย

ตอนที่ 4 ความเมตตาของมารตัวร้าย

บริษัทยักษ์ใหญ่ ตึกสูงตระหง่านกำลังมีคนซมกับพิษไข้ฟุบอยู่กับโต๊ะทำงาน ใบหน้านั้นซีดเผือด มือไม้สั่นเล็กน้อย แถมตอนนี้ยังรู้สึกบีบรัดที่หน้าท้อง มันปวดหนึบจนแทบจะทนไม่ไหว แต่จำใจต้องกัดฟันทน มือก็ยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อโทรหาใครคนหนึ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ  

            ปลายสายที่พยายามติดต่อไม่ตอบกลับ ไม่ว่าจะโทรหานาคินไปกี่ครั้งก็ยังเงียบ ทำให้เพียงรัมภาน้ำตาซึมไหลเปรอะเปื้อนหน้า และต้องกัดฟันทนลุกขึ้นเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เกลียดชัง พร้อมรับรู้อยู่เต็มอกว่า เขาไม่มีทางช่วยเหลือ แต่ก็จะลองดูสักหน     

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

            แม้จะปวดสักเพียงใด แต่หล่อนก็รู้จักมารยาท ซึ่งไม่นานเสียงเข้มทรงอำนาจก็เอ่ยอนุญาตให้หญิงสาวเดินเข้าไป ร่างน้อยเดินเซซวนไปขวาทีซ้ายทีสร้างความฉงนและแปลกใจให้กับมารร้าย และเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดก็ยิ่งสงสัย

            “รัมภาเธอเป็นอะไร” แม้จะโกรธและเกลียด แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจร้ายที่จะปล่อยให้ใครมาตายไปต่อหน้าต่อตา        

            “คุณพยัคฆ์ ช่วยรัมภาด้วย รัมภาปวดท้อง” สายตาแสนจะขอร้องปนอ้อนวอน          

            “เป็นอะไรไปห๊ะ! รัมภา ฉันถามว่าเธอเป็นอะไร” ร่างสูงใหญ่รีบตรงปรี่เข้ามาหา กระชากเพียงรัมภาเข้าไปใกล้เพราะเห็นเจ้าหล่อนเอามือกุมท้อง‘ไม่จริงน่า เขาป้องกันทุกครั้งแล้วเพียงรัมภาจะท้องได้ยังไง หล่อนแท้งลูกอย่างนั้นหรือ’ สมองอันชาญฉลาดเริ่มสร้างความกลัวและวิตก        

            “คือรัมภาปวดท้อง คุณพยัคฆ์ไปซื้อยาให้รัมภาหน่อยได้ไหมคะ”     

            “เธอปวดท้องเป็นอะไรรัมภา ตอบมาสิ อย่าอ้ำๆ อึ้งๆ ฉันไม่ชอบ’ เขาตวาดลั่นเมื่อยังไม่ได้คำตอบที่แน่นอน “หรือว่าแท้งห๊ะรัมภา เธอท้องแล้วแท้งได้ยังไงห๊ะ ยัยบ้า” ประโยคหลังทำให้หัวใจดวงแกร่งวาบวับเต็มไปด้วยความกลัว และเขาเองก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำที่จะรังเกียจเด็กในท้องของรัมภา แต่ยังไม่คลายความสงสัยว่าเจ้าหล่อนท้องได้อย่างไร        

            “รัมภาไม่ได้ท้องค่ะคุณพยัคฆ์ รัมภาแค่ปวดท้องเพราะมีประจำเดือน” คำอธิบายที่อ่อนแรงทำให้ชายหนุ่มผลักเพียงรัมภาให้ห่างกาย และเดินถอยห่างด้วยความหงุดหงิด ไม่พอใจ        

            “ยัยบ้าเอ๊ย! เธอทำฉันตกใจหมด” เขาสบถออกมาเสียงดัง “ออกไปจากห้องฉันได้แล้วรัมภา เพราะฉันไม่อยากจะลงมือฆ่าเธอให้ตายตอนนี้” ยกมือขึ้นเสยผมแก้อาการใบหน้าแดงก่ำของตนเอง หัวใจยังเต้นเร็วแรงไม่หาย ก่อนที่จะพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก

“แต่คุณพยัคฆ์คะช่วยรัมภาหน่อยนะคะ รัมภาเดินจะไม่ไหวแล้ว ช่วยไปซื้อยากับผ้าอนามัยให้รัมภาหน่อย” แทบจะร้องไห้เมื่อต้องมาวอนขอ แต่ตอนนี้เหลือแต่เพียงพยัคฆ์เท่านั้นที่จะช่วยหล่อนได้ เนื่องจากเวลาก็ล่วงเลยมาถึงยามเย็นทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้านกันหมดแล้ว แต่หล่อนยังคงนั่งทำงานตามคำสั่งของมารร้าย ทำให้ไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้

            “ไม่ และออกไปได้แล้ว” หัวใจของมารร้ายช่างดำปี๋ราวอีกา 

            “แต่คุณพยัคฆ์….” เพียงรัมภาต้องส่งสายตาไปวอนขออีกหน และเมื่อทนไม่ไหวจึงลงไปขดตัวอยู่กับพื้นซึ่งทำให้คนใจแข็งตกใจ   

“ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าจะตายก็ไปตายที่อื่น” ถ้อยคำช่างหยาบกระด้างและไร้น้ำใจ ความเจ็บปวดตรงหน้าไม่ได้สร้างความระคายเคือง หรือกระตุ้นให้ยอมช่วยเหลือหญิงสาวผู้น่าสงสารเลยสักนิด    

            “คนใจร้าย” ใบหน้าเอ่อล้นด้วยน้ำตา ค่อยๆ ยันร่างขึ้นด้วยความลำบาก สองเท้าที่ก้าวให้ออกห่างก็หนักอึ้ง หน้าท้องก็รู้สึกเกร็งจนปวดร้าวระบม ก่อนที่จะเซซวนอีกครั้งจนล้มลงนอนกับพื้น ไม่นานนักก็ต้องกัดฟันทนเมื่อมารร้ายมองหยามเหยียดหล่อนแถมยังเบ้ปาก และอาการเจ็บหนึบแบบนี้ก็จะมีทุกครั้งที่มีประจำเดือน หญิงสาวทรมานจนตัวงอ